Ingezonden brief: Sanatoriumdwarsstraat leeft in angst na autobranden

In de Sanatoriumdwarsstraat in Deventer is de angst na de recente autobranden bijna tastbaar geworden. De straat oogt hetzelfde als altijd, maar wie er woont, voelt dat er iets is veranderd. De nachten zijn zwaarder, stiller, dreigender. Bewoners spreken over een voortdurende spanning die hen niet meer loslaat.

“Het is alsof de nacht een eigen geluid heeft gekregen,” zegt een bewoner. “Je hoort iets kleins — een portier dat dichtvalt, een brommer die voorbij rijdt — en je hart slaat meteen op hol. Je denkt niet meer: wat is dat? Je denkt: is het weer zover?”

Een andere buurtbewoner vertelt hoe de autobranden hun dagelijkse ritme hebben ontwricht: “Je gaat later naar bed, je kijkt vaker naar buiten, je checkt je auto alsof het een kind is dat je moet beschermen. Het is geen leven meer. Je leeft in een soort waakstand.”

Volgens het Bewonerscollectief Sanatoriumdwarsstraat Deventer is de psychologische impact inmiddels groter dan de zichtbare schade. De straat voelt anders, zeggen zij. Onrustig. Onveilig. “Het ergste is dat je niet weet wanneer het weer gebeurt,” zegt een jonge ouder. “Die onzekerheid is slopend. Je probeert je kinderen gerust te stellen, maar zelf ben je ook bang.”

Vandaag heeft het bewonerscollectief een brandbrief gestuurd aan het college van burgemeester en wethouders. De brief is een noodkreet, een oproep om de straat weer leefbaar te maken. De bewoners vragen om zichtbare maatregelen, om aanwezigheid, om erkenning van wat zij elke nacht voelen.

“We willen niet stoer doen,” zegt het collectief. “We zijn gewoon bang. En we willen dat dat serieus genomen wordt.”

De brandbrief is gedeeld met de woningcorporatie en met lokale en landelijke media, omdat de bewoners vinden dat hun verhaal niet langer in de schaduw mag blijven. “Onze straat verdient rust,” aldus het collectief. “We willen dat de nacht weer gewoon donker is — niet dreigend.”

Namens Bewonerscollectief Sanatoriumdwarsstraat Deventer,

Eugene Kelder