Column Marcel Schoemaker: Droogtetoerist

Toen in 768 die bekende monnik uit Engeland de IJssel overstak om te proberen de heidense Saksen te bekeren kon hij dat waarschijnlijk lopend doen. Hij hoefde zijn pij maar een beetje op te trekken om droge kleren te houden. De rivier was een overzichtelijk stroompje. Door de eeuwen heen heeft de Isala echter vele gedaanten gekend. Heeft zelfs een tijd de andere kant op gestroomd. Maar uiteindelijk vooral bijgedragen aan de bloeitijd van de belangrijke Hanzestad.

Onlosmakelijk verbonden met de burgers en buitenlui van Deventer. De IJssel stroomt hier door je aderen. De mate waarin verschilt natuurlijk met de seizoenen. Nu lijkt er de laatste tijd toch wel iets aan de hand met die seizoenen. En dat toont de IJssel als geen ander. Met de klimaatverandering is het niveau er van aardig gedaald. Records worden gebroken. Nog een tiental centimeters en we zitten straks aan de verlaagde Wellekade met een biertje in de hand te kijken naar water op zeeniveau. Dat vraagt in deze drooggelopen Delta om een andere aanpak. Waterschappen, de oudste bestuursvorm van Nederland, zijn ooit begonnen met ons te beschermen tegen het wassende water.

Niets Hollandser dan een landschap met dijken en molens. Maar de dreiging is veranderd van water in droogte. En met een beetje hulp van de bever en muskusrat is er daardoor plots instortingsgevaar. Watertekort in ons kikkerland, dat geloof je pas als je het ziet. Als het vertrouwde pontje of veer jou niet meer naar de overkant kan zetten. Niet meer heen en weer gaat. Als sproeiverboden het gras strogeel maken. Als bomen in de straat nu al hun eerste bladeren laten vallen. De eerste bladblazer is al gesignaleerd! Wie zegt dat de mens zicht niet kan aanpassen? Maar die mooie, laagstaande IJssel heeft toch ook wel iets speciaals. Hij is al gesignaleerd, de eerste echte droogtetoerist.