Column Afscheidshuis: Absoluut Opa

Wanneer de rouwauto arriveert, parkeert de familie ook de auto. Ik condoleer de familie en samen brengen we mevrouw naar binnen. De uitvaartleider vertelt dat er geen dienst zal zijn, maar een klein afscheid in de kamer. De schoondochter pakt wat foto’s en zet ze op tafel. De volgende dagen als ik controle doe staan er steeds nieuwe foto’s bij, verspreid over de kamer. Het wordt een mooie verzameling bij elkaar. Ik zie kinderfoto’s, de trouwfoto, foto’s van het gezin, vakanties en een foto van de hond. Haar hele leven komt voorbij.

Op de dag van het afscheid zit de familie in een kring om mevrouw heen, op tafel staan haar lievelingschocolaatjes. De broer van mevrouw pakt een kinderfoto en vertelt over haar jeugd. De echtgenoot van mevrouw vertelt bij hun trouwfoto hoe mooi ze was en hoe gelukkig ze waren. Zo vertelt iedereen aan de hand van de foto’s hun herinneringen, met een lach en een traan. Het is een warm en persoonlijk afscheid. Met een brok in mijn keel heb ik geluisterd naar de mooie verhalen.

Na het afscheid worden de foto’s weer bij elkaar gepakt. Een kleindochter vraagt of ze de foto’s van oma mag fotograferen, zodat ze er een boekje van kan maken. Opa vraagt of ze er dan ook één voor hem wil maken en hier zegt ze op ‘absoluut opa’! Ze geeft hem een dikke knuffel…