Column de Hanze Uitvaartzorg: FIRST THINGS FIRST
‘Kunt u gelijk komen?’ De schoonzus van Chantal klinkt paniekerig. Chantal is zojuist overleden in het ziekenhuis. Haar broer Sander is daar nog, maar wil graag dat ik er ben wanneer hij thuiskomt.
Een half uur later sta ik op de deurmat. Verder kom ik niet. De schoonzus en de huisarts duwen mij bijna letterlijk weer naar buiten. Ze hebben ondertussen bedacht dat het misschien toch geen goed idee is als die uitvaartmeneer al in huis is voordat de dochters hebben beseft dat hun moeder dood is. En ik kan hen geen ongelijk geven.
Op dat moment komt Sander thuis. Lang, slungelig, een warrige bos haar. Hij oogt niet bepaald georganiseerd, maar blijkt dat wel te zijn. Terwijl we afspreken dat ik over twee uur terugkom, laat hij me alvast de kamer zien waar Chantal opgebaard wordt. Ik regel dat Chantal naar huis komt. Sander zorgt voor een bed.
Als ik terugkom staat dochter Leoni in de deuropening. ‘Ik wil nog niks bespreken’, gilt ze. ‘Ik heb mijn moeder nog niet eens gezien.’ En gelijk heeft ze. First things first.
Chantal werd halsoverkop naar het ziekenhuis gebracht. Daar konden ze haar niet redden. Leoni kwam te laat.
Sander en zijn dochters willen Chantal pas zien als ze verzorgd en aangekleed is. Mijn verzorgingsteam gaat aan de slag. De dochters hebben feestelijke kleding uitgezocht: een groenblauwe rok, een linnen jasje en de ketting die hun moeder zo graag droeg.
Langzaam verandert de sfeer. Het huis ruikt naar koffie. Er wordt gepraat. Over begraven of cremeren, over de rouwkaart en de foto die Chantal zelf al had uitgezocht. Ik kniel naast Leoni, die op de bank zit, om de foto te bewonderen en sla even een arm om haar heen. ‘Gaat het alweer een beetje?’
Niet veel later loop ik naar buiten. Binnen staan Sander en zijn dochters om Chantal heen. Mooi aangekleed, het licht gedimd. Bijna sprookjesachtig.
Morgen regelen we de rest. First things first.
Alexander IJsendorn (47) is uitvaartleider bij De Hanze Uitvaartzorg in Deventer. Maandelijks schrijft hij over hetgeen hij meemaakt. Soms informatief, soms met een lach, soms met traan, maar altijd persoonlijk!


